Ik was 4 toen mama ziek werd. De diagnose was kanker en al snel werd duidelijk dat ze niet meer beter zou worden. Wat we niet wisten was hoelang ze nog bij ons kon blijven. Anderhalf jaar later, toen ik 5 was, overleed ze.
Voor mama stierf, had ze aan haar zus, mijn moeke, gevraagd of ik bij haar mocht wonen als mama er niet meer was. Dat gebeurde ook en nu woon ik daar al iets meer dan 12 jaar. Daar word ik met veel liefde verzorgd, net zoals mama zou gewild hebben.
Wat me het meest bijblijft aan mama is haar positieve blik op de wereld. Ik herinner me haar als een eeuwige optimist. Zelfs in de moeilijke periode waarin ze ziek was en elke dag moest vechten voor haar leven, probeerde ze het beste te zien in elke dag.
Mama doet me denken aan de zon, ze was een warm persoon en zag er altijd stralend uit. Altijd als de zon schijnt of als de lucht mooie kleuren heeft voel ik ze extra dicht bij mij.
Ik merk dat rouwen vooral zoeken is. Zoeken naar manieren om je verdriet om te zetten in iets mooi, iets waar je verder mee kan. Dat gaat natuurlijk niet altijd even goed. Gelukkig zijn er gedachten, plaatsen en mensen die me daarmee kunnen helpen.
Zo ging ik vroeger vaak naar rouwgroepen van Missing you en ging ik 3 keer mee op kamp. Dat is een organisatie die kinderen, jongeren en jongvolwassenen die iemand dierbaar verloren, samenbrengt. Het kan deugd doen om samen met lotgenoten te praten, huilen of juist eens goed te lachen.
Ik denk dat rouwen nog vaak samenhangt met negatieve gevoelens en verdriet. Dat is natuurlijk ook zo, iemand verliezen die je graag ziet is niet fijn, toch denk ik dat we ook aandacht mogen hebben voor de leuke dingen die je meemaakte met die persoon. Daarom denk ik dat het ook moet kunnen om te lachen tijdens het rouwen zonder dat dit ‘raar’ is. Verdriet en rouwen hoeft niet altijd samen te gaan met huilen.
Wat mij helpt om de ‘waarom?’ te begrijpen is misschien iets heel banaal, maar ik denk vaak aan deze quote: ‘Als je een bloem plukt, pluk je ook altijd eerst de mooiste.’
- Kailani
